Titel
Slagveld van gebroken harten : verhalen uit Chaucers The Canterbury Tales
Schrijver
Franck, Ed, met prenten van Carll Cneut
Taal
Nederlands
ISBN
9789063066390
Uitgever
Leuven : Davidsfonds, 2013
Prijs
€ 21,00
Bijzonderheden
223 pag., afbeeldingen in kleur, gebonden, in uitstekende staat, slechts een klein stootplekje rechtsonder kaft
Meer info
Nawoord: over Chaucers leven en werk, The Canterbury Tales en deze bewerking van de verhalen Geoffrey Chaucer.
The Canterbury Tales, in oude vertalingen ook wel bekend als "De vertellingen van de pelgrims naar Kantelberg",[2] is een verzameling verhalen uit de Middelengelse literatuur die in de 14e eeuw werden geschreven door Geoffrey Chaucer. De verhaalstructuur komt overeen met andere werken uit die tijd, zoals de Decamerone van Giovanni Boccaccio, die wellicht zijn inspiratiebron is geweest.[3]
Gezamenlijk vormen The Canterbury Tales een raamvertelling. Hierin wordt verteld hoe een aantal pelgrims samen op reis gaan. Zij besluiten om elkaar onderweg, om de tijd te doden en ter lering en vermaak, ieder vier verhalen te vertellen.[4] De pelgrims hebben een zeer gevarieerde achtergrond en dat komt ook tot uiting in de verhalen. De thema's lopen sterk uiteen en behandelen zaken als hoofse liefde, verraad, gierigheid en overspel. Ook wordt er gebruikgemaakt van verschillende vertelgenres waaronder fabliau (zoals The Miller's Tale), dierenfabel (zoals The Nun's Priest's Tale) en romance (zoals The Knight's Tale).
In plaats van het in de literatuur gebruikelijke Frans of Latijn, schreef Chaucer The Canterbury Tales in de alledaagse volkstaal, nu Middelengels genoemd. Twee van de verhalen zijn in proza, de overige 22 in verzen. Een deel van de verhalen is oorspronkelijk, maar er zijn ook verhalen bij die op andere teksten zijn gebaseerd. Sommige vertellingen zijn serieus van aard, andere zeer humoristisch. Alle getuigen zij van een diep inzicht in menselijke gevoelens en motieven, wat het werk ook voor moderne lezers de moeite waard maakt. Het werk geeft ook een beeld van het leven, de praktijken en de denkwijze in Chaucers tijd.
Chaucer ontleende verhalen aan het klassieke Metamorphosis van Ovidius en aan Confessio amantis van zijn tijdgenoot en vriend John Gower, aan verzamelingen heiligenlevens en dierenfabels, maar hij plaatste ze in een totaal eigen schema.
De Decamerone van Giovanni Boccaccio bevat meer dan enig ander werk parallellen met The Canterbury Tales. Net zoals in The Canterbury Tales, komen er een aantal vertellers aan het woord tijdens een reis die ze maken om te ontkomen aan de Zwarte Dood. De Decamerone eindigt met een verontschuldiging van Boccaccio, wat Chaucer ook doet op het einde van The Canterbury Tales. Een vierde van de verhalen in The Canterbury Tales heeft een analoog verhaal in de Decamerone. Toch vinden academici het onwaarschijnlijk dat Chaucer een exemplaar van de Decamerone bij de hand zou hebben gehad, maar vermoeden ze dat hij het tijdens zijn bezoek aan Italië gelezen moet hebben.
Elk van de verhalen uit The Canterbury Tales heeft zijn eigen bron, maar een aantal bronnen wordt frequent gebruikt in meerdere verhalen. Chaucer refereert voortdurend aan de Bijbel in een van de standaardversies die op dat moment beschikbaar waren, maar waarvan de precieze versie moeilijk te bepalen is. Hij was de eerste Engelse dichter die gebruikmaakte van de werken van Dante en Petrarca. De consolatione philosophiae (Over de vertroosting der wijsbegeerte) van Boëthius verschijnt in verschillende verhalen. Verder maakte Chaucer gebruik van talrijke religieuze encyclopedieën en liturgische geschriften, zoals Summa praedicantium van John Bromyard, een handleiding voor predikanten, en Adversus Jovinianum van Hiëronymus.
Het is moeilijk te achterhalen wanneer het idee voor het schrijven van The Canterbury Tales als raamvertelling ontstaan is. Het lijkt voor de hand liggend dat Chaucer pas na een aantal andere werken, zoals The Legend of Good Women, aan The Canterbury Tales is begonnen. In de Legend of Good Women worden The Canterbury Tales nog niet vermeld in de lijst van zijn andere werken. Bovendien ontstonden The Canterbury Tales waarschijnlijk na zijn Troilus and Criseyde, want Legend of Good Women had hij deels geschreven om zich te verontschuldigen voor het negatieve beeld van de vrouw, dat hij met het personage Criseyde had opgehangen. Troilus and Criseyde is ergens tussen 1382 en 1388 gedateerd, met kort daarop Legend of Good Women, mogelijk in 1386/87. In elk geval begon Chaucer in de late jaren 1380 aan The Canterbury Tales als geheel te werken en bleef hij dat doen tot kort voor zijn dood in het jaar 1400
Carll Cneut studeerde grafische vormgeving aan het Sint-Lucas Instituut te Gent. Aanvankelijk werkte hij als artdirector in Antwerpen, maar in 1996 debuteerde hij als illustrator van prentenboeken met Varkentjes van marsepein met tekst van Geert De Kockere. Geleidelijk aan leert hij zijn kleurenpalet beheersen en emoties uitdrukken in kleuren en vormen. Vooral de compositie van zijn tekeningen is zijn grote sterkte, waardoor hij een wereld suggereert die veel groter is dan de grenzen van het blad. Je ziet als het ware de wereld buiten het boek in zijn tekeningen. Die zijn nooit helemaal af omdat zo de fantasie van de kinderen geprikkeld wordt. In hun eigen verbeelding kunnen ze de tekeningen aanvullen. James Ensor, Edgard Tytgat en Gustave Van de Woestijne rekent hij tot zijn voorbeelden.
Boek na boek krijgt Cneut meer greep op zowel vorm als compositie. Naarmate hij zijn technische middelen beter beheerst, gaat hij ook vrijer met het verhaal om. Hij vertelt zijn eigen verhaal in prenten, dat af en toe zelfs wat kan afwijken van het geschreven verhaal dat hij illustreert. De illustrator overschrijdt de grenzen van het verhaal, hij duikt ongegeneerd de fantasie van de lezer binnen. Absolute hoogtepunten zijn Meneer Ferdinand (op tekst van Agnes Guldemont), Roodgeelzwartwit (op tekst van Brigitte Minne), Zie ik je nog eens terug (op tekst van Ed Franck) en Dulle Griet (op tekst van Geert De Kockere).
(Wikipedia)
The Canterbury Tales, in oude vertalingen ook wel bekend als "De vertellingen van de pelgrims naar Kantelberg",[2] is een verzameling verhalen uit de Middelengelse literatuur die in de 14e eeuw werden geschreven door Geoffrey Chaucer. De verhaalstructuur komt overeen met andere werken uit die tijd, zoals de Decamerone van Giovanni Boccaccio, die wellicht zijn inspiratiebron is geweest.[3]
Gezamenlijk vormen The Canterbury Tales een raamvertelling. Hierin wordt verteld hoe een aantal pelgrims samen op reis gaan. Zij besluiten om elkaar onderweg, om de tijd te doden en ter lering en vermaak, ieder vier verhalen te vertellen.[4] De pelgrims hebben een zeer gevarieerde achtergrond en dat komt ook tot uiting in de verhalen. De thema's lopen sterk uiteen en behandelen zaken als hoofse liefde, verraad, gierigheid en overspel. Ook wordt er gebruikgemaakt van verschillende vertelgenres waaronder fabliau (zoals The Miller's Tale), dierenfabel (zoals The Nun's Priest's Tale) en romance (zoals The Knight's Tale).
In plaats van het in de literatuur gebruikelijke Frans of Latijn, schreef Chaucer The Canterbury Tales in de alledaagse volkstaal, nu Middelengels genoemd. Twee van de verhalen zijn in proza, de overige 22 in verzen. Een deel van de verhalen is oorspronkelijk, maar er zijn ook verhalen bij die op andere teksten zijn gebaseerd. Sommige vertellingen zijn serieus van aard, andere zeer humoristisch. Alle getuigen zij van een diep inzicht in menselijke gevoelens en motieven, wat het werk ook voor moderne lezers de moeite waard maakt. Het werk geeft ook een beeld van het leven, de praktijken en de denkwijze in Chaucers tijd.
Chaucer ontleende verhalen aan het klassieke Metamorphosis van Ovidius en aan Confessio amantis van zijn tijdgenoot en vriend John Gower, aan verzamelingen heiligenlevens en dierenfabels, maar hij plaatste ze in een totaal eigen schema.
De Decamerone van Giovanni Boccaccio bevat meer dan enig ander werk parallellen met The Canterbury Tales. Net zoals in The Canterbury Tales, komen er een aantal vertellers aan het woord tijdens een reis die ze maken om te ontkomen aan de Zwarte Dood. De Decamerone eindigt met een verontschuldiging van Boccaccio, wat Chaucer ook doet op het einde van The Canterbury Tales. Een vierde van de verhalen in The Canterbury Tales heeft een analoog verhaal in de Decamerone. Toch vinden academici het onwaarschijnlijk dat Chaucer een exemplaar van de Decamerone bij de hand zou hebben gehad, maar vermoeden ze dat hij het tijdens zijn bezoek aan Italië gelezen moet hebben.
Elk van de verhalen uit The Canterbury Tales heeft zijn eigen bron, maar een aantal bronnen wordt frequent gebruikt in meerdere verhalen. Chaucer refereert voortdurend aan de Bijbel in een van de standaardversies die op dat moment beschikbaar waren, maar waarvan de precieze versie moeilijk te bepalen is. Hij was de eerste Engelse dichter die gebruikmaakte van de werken van Dante en Petrarca. De consolatione philosophiae (Over de vertroosting der wijsbegeerte) van Boëthius verschijnt in verschillende verhalen. Verder maakte Chaucer gebruik van talrijke religieuze encyclopedieën en liturgische geschriften, zoals Summa praedicantium van John Bromyard, een handleiding voor predikanten, en Adversus Jovinianum van Hiëronymus.
Het is moeilijk te achterhalen wanneer het idee voor het schrijven van The Canterbury Tales als raamvertelling ontstaan is. Het lijkt voor de hand liggend dat Chaucer pas na een aantal andere werken, zoals The Legend of Good Women, aan The Canterbury Tales is begonnen. In de Legend of Good Women worden The Canterbury Tales nog niet vermeld in de lijst van zijn andere werken. Bovendien ontstonden The Canterbury Tales waarschijnlijk na zijn Troilus and Criseyde, want Legend of Good Women had hij deels geschreven om zich te verontschuldigen voor het negatieve beeld van de vrouw, dat hij met het personage Criseyde had opgehangen. Troilus and Criseyde is ergens tussen 1382 en 1388 gedateerd, met kort daarop Legend of Good Women, mogelijk in 1386/87. In elk geval begon Chaucer in de late jaren 1380 aan The Canterbury Tales als geheel te werken en bleef hij dat doen tot kort voor zijn dood in het jaar 1400
Carll Cneut studeerde grafische vormgeving aan het Sint-Lucas Instituut te Gent. Aanvankelijk werkte hij als artdirector in Antwerpen, maar in 1996 debuteerde hij als illustrator van prentenboeken met Varkentjes van marsepein met tekst van Geert De Kockere. Geleidelijk aan leert hij zijn kleurenpalet beheersen en emoties uitdrukken in kleuren en vormen. Vooral de compositie van zijn tekeningen is zijn grote sterkte, waardoor hij een wereld suggereert die veel groter is dan de grenzen van het blad. Je ziet als het ware de wereld buiten het boek in zijn tekeningen. Die zijn nooit helemaal af omdat zo de fantasie van de kinderen geprikkeld wordt. In hun eigen verbeelding kunnen ze de tekeningen aanvullen. James Ensor, Edgard Tytgat en Gustave Van de Woestijne rekent hij tot zijn voorbeelden.
Boek na boek krijgt Cneut meer greep op zowel vorm als compositie. Naarmate hij zijn technische middelen beter beheerst, gaat hij ook vrijer met het verhaal om. Hij vertelt zijn eigen verhaal in prenten, dat af en toe zelfs wat kan afwijken van het geschreven verhaal dat hij illustreert. De illustrator overschrijdt de grenzen van het verhaal, hij duikt ongegeneerd de fantasie van de lezer binnen. Absolute hoogtepunten zijn Meneer Ferdinand (op tekst van Agnes Guldemont), Roodgeelzwartwit (op tekst van Brigitte Minne), Zie ik je nog eens terug (op tekst van Ed Franck) en Dulle Griet (op tekst van Geert De Kockere).
(Wikipedia)
Afbeeldingen
De Korenbloem
Nuenen 
Bestelt u meerdere boeken tegelijk, dan verzenden wij deze samen en betaalt u gereduceerde verzendkosten, afhankelijk van formaat en gewicht.
Bij bestellingen met een totaalbedrag van 50 euro of meer is binnen Nederland de verzending gratis bij bestellingen onder de 10 kg. (voor België: 70 euro of meer - onder de 2 kg).
De verzendkosten naar België variëren, afhankelijk van formaat en gewicht van het pakket.
Boeken worden met Track&Trace verzonden.
Verzendingen vinden plaats na ontvangst van uw betaling.
Let op: e-mails kunnen in uw spambox terecht komen!!!
- Alle boeken zijn compleet en verkeren in normale antiquarische staat, tenzij anders beschreven. Kleine onvolkomenheden, zoals een ingeplakte ex-libris of een naam op het schutblad, zijn niet altijd vermeld
- U handelt deze order direct af met De Korenbloem
- Na uw bestelling ontvangen u en De Korenbloem een bevestiging per e-mail. In de e-mail staan de naam, adres, woonplaats en telefoonnummer van De Korenbloem vermeld
- De Koper betaalt de verzendkosten, tenzij anders overeen gekomen
- De Korenbloem kan betaling vooraf vragen
- Boekwinkeltjes.nl probeert Kopers en Verkopers tot elkaar te brengen. Boekwinkeltjes.nl is echter nimmer partij bij een overeenkomst die gesloten wordt tussen Koper en Verkoper door gebruikmaking van de site. Als u een geschil hebt met één of meer gebruikers, dient u dit zelf op te lossen. U vrijwaart Boekwinkeltjes.nl van enigerlei vorderingen, aanspraken op schadevergoeding en dergelijke, verband houdende met dergelijke geschillen.